Soul Spa

Δεν μαθαίνουμε να αγαπάμε από βιβλία. Μαθαίνουμε από αυτά που βλέπαμε κάθε πρωί στην κουζίνα η στο σαλόνι.. Από τον τόνο που χρησιμοποιούσε η μάνα όταν κάτι δεν της άρεσε.  Από το πώς έφευγε ο πατέρας από το δωμάτιο όταν άρχιζε η συζήτηση.  Από τη σιωπή όταν ο ένας είχε μια δυσκολη μέρα και είπε μια κουβέντα παραπάνω.. Όλα αυτά τα μαθαίναμε.  Χωρίς να ξέρουμε ότι μαθαίνουμε. Κοίτα μια κοπέλα πώς φέρεται στον πατέρα της.  Θα δεις σεβασμό, τρυφερότητα, ίσως λατρεία.  Και θα πεις "αυτή θα είναι καταπληκτική σύζυγος"  Μη βιαστείς. Γιατί στον σύζυγό της δεν θα φερθεί όπως φέρεται στον πατέρα της.  Θα φερθεί όπως η μητέρα της φερόταν στον πατέρα της.  Αυτό είναι το πρότυπο που κουβαλά, όχι στη συνείδηση, εκεί βαθύτερα, εκεί που δεν φτάνει η σκέψη εύκολα.  Εκεί που αποθηκεύονται τα πράγματα που δεν τα διάλεξες ποτέ αλλά είναι δικά σου για πάντα. Το ίδιο ισχύει για τον γιο.  Φέρεται υπέροχα στη μάνα του, υπομονετικός, στοργικός, πάντ...

Κάθε ζώο που γεννιέται, γεννιέται έτοιμο. Το πουλάκι στο αυγό, όταν σπάσει το τσόφλι, ξέρει ήδη.  Το άλογο που πέφτει στη γη, σε λίγες ώρες στέκεται.  Το ψάρι μέσα από το στο νερό, δεν του μαθαίνει κανείς να κολυμπά.  Ήρθε στον κόσμο με τις οδηγίες μέσα του. Και μετά υπάρχει ο άνθρωπος. Το τελειότερο πλάσμα.  Και έρχεται εδώ χωρίς τίποτα.  Δεν περπατά, δεν μιλά, δεν τρώει μόνο του, δεν επιβιώνει χωρίς κάποιον άλλον.  Αν το αφήσεις μόνο του .. πεθαίνει. Γιατί; Ίσως γιατί ο Δημιουργός ήξερε ακριβώς τι έφτιαχνε. Ήξερε ότι αυτό το πλάσμα δεν χρειάζεται να έρθει έτοιμο, γιατί δεν προορίζεται να ζήσει σαν τα ζώα.  Προορίζεται να γίνει.  Να μορφοποιηθεί.  Να πάρει από τον κόσμο γύρω του,από τα χέρια, τη φωνή, το βλέμμα των ανθρώπων που το αγαπούν, αυτό που κανένα ένστικτο δεν μπορεί να δώσει. Γεννιέται «πρόωρα» επίτηδες.  Για να έχει χρόνο να το γεμίσει κάποιος. Αυτός ο «κάποιος» είμαστε εμείς. Κι εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα που αποφεύγουμε να ...

Κάπου, αυτή τη στιγμή, ένα ζευγάρι χωρίζει. Και η οικονομία αναπνέει. Δεν το λέω με κυνισμό. Το λέω γιατί είναι αλήθεια που κανείς δεν έχει την ευγένεια να πει δυνατά: ο χωρισμός έχει γίνει βιομηχανία. Αθόρυβη, αδιόρατη, και ίσως η πιο κερδοφόρα του αιώνα μας. Η αλυσίδα ξεκινά από την πρώτη κρίση Πριν ακόμη στεγνώσουν τα δάκρυα, η μηχανή έχει ήδη μπει μπρος. Ο δικηγόρος κλείνει ραντεβού. Η διαδικασία του διαζυγίου ξεκινά — διατροφές, επιμέλειες, περιουσίες που μοιράζονται όπως τα χρόνια, στη μέση, με το σπαθί. Το δικαστικό σύστημα, που αλλού κινείται αργά σαν παγετώνας, εδώ βρίσκει ρυθμό. Γιατί ο χωρισμός πληρώνεται. Και πληρώνεται καλά. Αλλά αυτό είναι μόνο η αρχή. Ο πόνος έχει τιμή καταλόγου Βγαίνεις από το δικηγορικό γραφείο και πας σπίτι σε ένα διαμέρισμα που μυρίζει απουσία. Ανοίγεις ένα μπουκάλι. Το πρώτο βράδυ, δύο. Η βιομηχανία του αλκοόλ σε ξέρει. Σε περιμένει. Βάζεις μουσική. Κάποιος έχει γράψει ακριβώς αυτό που νιώθεις — πώς το ήξερε; Γιατί το ήξερε γιατί ο πόνος...

Πολλά ζητάς όταν ζητάς λιγότερη φασαρία; Λιγότερη φαντασία; Λιγότερο άγχος; Λιγότερο δράμα; Λιγότερες ίντριγκες; Λιγότερη κατάκριση; Λιγότερο εμφύλιο; Πολλά ζητάς όταν ζητάς λιγότερα, για να είσαι πλήρης; Μάλλον ναι!! Γιατί τα λιγότερα θέλουν δουλειά.  Θέλουν να αδειάσεις πρώτα.  Και το άδειασμα τρομάζει περισσότερο από το γέμισμα. Γι' αυτό "αρκούμαστε" στα περισσότερα. Είναι πιο εύκολο να έχεις φασαρία παρά ησυχία. Πιο εύκολο να έχεις δράμα παρά παρουσία. Πιο εύκολο να κατακρίνεις παρά να δεις. Τα περισσότερα γεμίζουν το χρόνο. Τα λιγότερα γεμίζουν εσένα.