Η βιομηχανία του χωρισμού
Και η οικονομία αναπνέει.
Δεν το λέω με κυνισμό. Το λέω γιατί είναι αλήθεια που κανείς δεν έχει την ευγένεια να πει δυνατά: ο χωρισμός έχει γίνει βιομηχανία. Αθόρυβη, αδιόρατη, και ίσως η πιο κερδοφόρα του αιώνα μας.
Η αλυσίδα ξεκινά από την πρώτη κρίση
Πριν ακόμη στεγνώσουν τα δάκρυα, η μηχανή έχει ήδη μπει μπρος.
Ο δικηγόρος κλείνει ραντεβού. Η διαδικασία του διαζυγίου ξεκινά — διατροφές, επιμέλειες, περιουσίες που μοιράζονται όπως τα χρόνια, στη μέση, με το σπαθί. Το δικαστικό σύστημα, που αλλού κινείται αργά σαν παγετώνας, εδώ βρίσκει ρυθμό. Γιατί ο χωρισμός πληρώνεται. Και πληρώνεται καλά.
Αλλά αυτό είναι μόνο η αρχή.
Ο πόνος έχει τιμή καταλόγου
Βγαίνεις από το δικηγορικό γραφείο και πας σπίτι σε ένα διαμέρισμα που μυρίζει απουσία. Ανοίγεις ένα μπουκάλι. Το πρώτο βράδυ, δύο. Η βιομηχανία του αλκοόλ σε ξέρει. Σε περιμένει.
Βάζεις μουσική. Κάποιος έχει γράψει ακριβώς αυτό που νιώθεις — πώς το ήξερε; Γιατί το ήξερε γιατί ο πόνος του χωρισμού είναι το πιο εμπορεύσιμο συναίσθημα που υπάρχει. Τα μπουζούκια δεν παίζουν απλώς μουσική· πουλάνε κάθαρση. Η βιομηχανία της διασκέδασης στηρίζεται εδώ και δεκαετίες στις πληγωμένες καρδιές που ψάχνουν μια νύχτα να ξεχαστούν. Τα λουλούδια — είτε για να ζητήσεις συγγνώμη είτε για να στείλεις στην ερωμένη που ήρθε μετά. Η σαμπάνια — είτε για να πνίξεις το παρελθόν είτε για να γιορτάσεις την «ελευθερία».
Το μήνυμα ξεκινά να γράφεται στο κινητό. Διαγράφεται. Ξαναγράφεται. Σε κάποια εφαρμογή, σε κάποιον server, αυτό μετράται. Monetize.
Η ανοικοδόμηση του εαυτού — επί πληρωμή
Μετά από λίγο, αρχίζει η φάση της «ανάκαμψης». Και εδώ η βιομηχανία γίνεται πιο εκλεπτυσμένη.
Ο ψυχολόγος. Αναγκαίος, πολύτιμος — και ακριβός. Κάθε εβδομάδα, πενήντα λεπτά να ξετυλίγεις αυτό που κάποτε αποκαλούσες «εμείς». Ο life coach που σου λέει ότι αυτό ήταν ένα «μάθημα», ότι «ήρθε η ώρα σου», ότι «η αγάπη αρχίζει από μέσα». Σωστά όλα. Και χρεώνονται ανάλογα.
Το γυμναστήριο. Γιατί τώρα θέλεις να φτιάξεις το σώμα σου. Για τον επόμενο. Για την επόμενη. Για να αποδείξεις ότι δεν πειράζει, ότι κερδίζεις. Το gym membership ανανεώνεται. Τα ρούχα αλλάζουν. Η εικόνα ανανεώνεται. Instagram stories: νέος εαυτός, νέα αρχή.
Ο ραδιοφωνικός σταθμός παίζει ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι να ακούσεις. Δεν είναι τύχη. Είναι αλγόριθμος. Κι ο αλγόριθμος ξέρει ότι ο πόνος κρατά τον κόσμο συνδεδεμένο — και άρα, αγοράζοντα.
Το φαινόμενο: χωρίζουμε ευκολότερα από ποτέ
Κάποτε ο χωρισμός ήταν σεισμός. Κοινωνική ανατροπή. Όχι γιατί η κοινωνία ήταν πιο σωστή — αλλά γιατί ο κόσμος είχε μάθει ότι τίποτα δεν χτίζεται χωρίς αντοχή.
Σήμερα, χωρίζουμε με ένα μήνυμα. Μερικές φορές με ένα story που εξαφανίζεται σε 24 ώρες. Η λέξη «χωρισμός» έχει χάσει το βάρος της. Έχει γίνει επιλογή lifestyle. «Δεν με γεμίζει.» «Δεν με βλέπει.» «Δεν με ανεβάζει.» Και ίσως όλα αυτά να είναι αλήθεια. Αλλά κανείς δεν ρωτά πια: τι έκανα εγώ για να τον/την δω; τι έκανα εγώ για να γεμίσω; τι έκανα εγώ;
Το ερώτημα έχει γίνει μονόδρομος. Και ο μονόδρομος οδηγεί πάντα έξω — ποτέ μέσα.
Τα πάθη μιας κοινωνίας που ξέχασε να μάχεται
Ζούμε σε μια εποχή που έμαθε να λέει «σ' αγαπώ» εύκολα και «τελειώσαμε» ακόμα πιο εύκολα. Που μπερδεύει την ένταση με το πάθος, την ηρεμία με την πλήξη, τη δέσμευση με την παγίδα.
Δεν μάθαμε να μοιραζόμαστε. Το διαμέρισμα, τον χρόνο, τη σιωπή, τις αδυναμίες. Μάθαμε να παρουσιάζουμε εαυτό — επεξεργασμένο, φιλτραρισμένο, αναβαθμισμένο. Και όταν ο άλλος δει την αληθινή εικόνα, τρομάζει. Γιατί κι αυτός έχει μάθει το ίδιο.
Το εγώ μας έχει γίνει πιο σκληρό από ποτέ. Όχι πιο δυνατό — πιο σκληρό. Υπάρχει διαφορά. Η δύναμη αντέχει τον άλλον. Η σκληρότητα τον αποκλείει.
Και μέσα σε αυτή τη σκληρότητα, η βιομηχανία ευδοκιμεί. Γιατί κάθε χωρισμός είναι ένας νέος πελάτης. Κάθε πληγωμένη καρδιά είναι αγορά που ανοίγει. Κάθε «δεν αξίζω λιγότερο» είναι σλόγκαν που πουλά.
Κάπου, αυτή τη στιγμή, ένα ζευγάρι χωρίζει.
Και κανείς δεν τους ρωτά αν δοκίμασαν να μείνουν.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου