"Τα ήθελε και τα έπαθε"
Το διαβασαμε κι αυτο.
Δεκαεννιά χρονών.
Και η πρώτη αντίδραση πολλών ήταν αυτή:
«Τα ήθελε και τα έπαθε.»
Δεν ξέρω αν θύμωσα ή λυπήθηκα.
Μάλλον και τα δύο.
Δεκαεννιά χρονών.
Δηλαδή μόλις βγήκε από την εφηβεία, αν βγήκε.
Δηλαδή μια ζωή που μόλις είχε αρχίσει να βλέπει τον εαυτό της.
Δηλαδή ένα παιδί, ναι, παιδί, που κάπου στην πορεία του βρέθηκε σε μέρη και καταστάσεις που κανείς δεν επιλέγει με ψυχρό μυαλό και ελεύθερη βούληση.
Κι εμείς, οι τέλειοι, με τις σωστές επιλογές , απλά λέμε:
«Τα ήθελε και τα έπαθε.»
Πόσο εύκολα το λέμε αυτό.
Σαν να είναι σοφία.
Σαν να είναι δικαιοσύνη.
Σαν να είναι ηθικό συμπέρασμα για μια ζωή ολόκληρη,μια ζωή που δεν ζήσαμε, δεν ξέρουμε, δεν κουβαλήσαμε.
Αλλά για πες,αυτός που κάπνιζε και νόσησε από καρκίνο, τα ήθελε και τα έπαθε;
Αυτός που ρίσκαρε για τη δουλειά του και έχασε τα πάντα ,τα ήθελε και τα έπαθε;
Αυτός που αγάπησε λάθος, απογοητεύτηκε, έμεινε μόνος, κατέληξε σε ένα γηροκομείο να κοιτάει την οροφή,τα ήθελε και τα έπαθε;
Κι εμείς;
Πόσα «τα ήθελε και τα έπαθε» θα έπρεπε να μας "συμβουν", αν κάποιος μετρούσε τις δικές μας επιλογές με την ίδια ακρίβεια και αυστηρότητα;
Ξέχνάμε ότι ζούμε μέσα σε χάρη,τυχη το λεμε εμεις,και όχι μέσα σε αξιοσύνη?
Ακομη κι ο Θεος, δεν αρνείται ότι υπάρχουν συνέπειες.
Βεβαίως υπάρχουν.
«Ό,τι σπείρει ο άνθρωπος, αυτό και θα θερίσει.»
Αλλά εκεί δεν τελειώνει το Ευαγγέλιο...ευτυχώς
Αν τελείωνε εκεί, κανείς, κυριολεκτικά κανείς,δεν θα σωζόταν.
Γιατί υπήρξε κάποιος που ανέλαβε να πληρώσει αυτό που εμείς δεν μπορούσαμε.
Κι αυτός ήταν ο μόνος που δεν χρωστούσε τίποτα.
Ο Χριστός,που πριν μολις μια βδομαδα, λεγαμε ο ενας στον αλλον "Χριστος Ανεστη", δεν πέρασε δίπλα από τον πόνο και είπε: «του άξιζε.»
Σταμάτησε.
Έσκυψε.
Άγγιξε.
Μια γυναίκα μπροστά στο πλήθος.
Οι πέτρες έτοιμες, απο τέτοιους, σαν εμας, που "τά θελε και τά παθε"
Κι εκεί, Εκεινος, δεν φωνάζει, δεν επιτίθεται, σκύβει και γράφει στο χώμα.
«Όποιος είναι αναμάρτητος, ας ρίξει πρώτος τον λίθο.»
Και φύγανε ένας-ένας.
Από τους πιο μεγάλους ως τους πιο μικρούς.
Γιατί βαθιά μέσα τους, ήξεραν.
Ένα κορίτσι δεκαεννιά χρονών δεν γίνεται τοξικομανής επειδή ξύπνησε μια μέρα και αποφάσισε να καταστρέψει τη ζωή της.
Υπάρχει πίσω από κάθε τέτοια ζωή μια αλυσίδα:
πόνος που δεν ειπώθηκε,
αγκαλιές που δεν δόθηκαν,
στιγμές που ένα παιδί έψαξε να βρει κάπου να ανήκει
και βρήκε λάθος μέρη, γιατί τα σωστά ήταν κλειστά.
Δεν το λέω για να αίρω ευθύνες.
Το λέω γιατί η πραγματικότητα είναι σύνθετη.
Και η «δικαιοσύνη» που χωράει σε 3-4 λέξεις δεν είναι δικαιοσύνη, είναι οκνηρία ψυχής.
Ξέρετε ποιο είναι το πιο ανατριχιαστικό;
Η γη αυτή έζησε δισεκατομμύρια χρόνια χωρίς εμάς.
Και θα ζήσει άλλα τόσα αφού φύγουμε.
Δεν χρειάζεται την τελειότητά μας για να συνεχίσει.
Εμείς όμως, εμείς φαινόμαστε να πιστεύουμε ότι η παρουσία μας στον κόσμο μάς δίνει το δικαίωμα να κρίνουμε ποιος άξιζε να μείνει και ποιος να φύγει.
Τι αλαζονεία.
Τι φοβερή, σκοτεινή αλαζονεία.
Στον σταυρό δεν ακούστηκε «τα ήθελες και τα έπαθες».
Ακούστηκε:
«Πάτερ, συγχώρησέ τους.»
Όχι αυτόν.
Αυτούς.
Όλους.
Μαζί κι εκείνους που κρατούσαν τα καρφιά.
Δεν ξέρω τι ζωή έζησε αυτό το κορίτσι.
Δεν ξέρω τι πόνο κουβαλούσε.
Δεν ξέρω ποιος ήταν δίπλα της και ποιος έλειπε.
Αλλά ξέρω ένα πράγμα:
Δεν μου ανήκει εκείνη η ετυμηγορία.
Και σε σένα που την είπες, και σε μένα που ίσως κάποτε σκέφτηκα κάτι παρόμοιο για κάποιον άλλον, δεν μας ανήκει.
Ο κόσμος "τελειώνει" τον άνθρωπο με κρίση.
Ο Θεος τον ξαναρχίζει με χάρη..."τυχη" είπαμε το λέμε εμείς..
Κι αυτή η χάρη δεν είναι αδυναμία.
Είναι η μόνη δύναμη που αντέχει.
Γιατί αν μετράς με δικαιοσύνη, κανείς δεν στέκεται όρθιος.
Αν μετράς με έλεος, μπορεί να σωθούμε όλοι.
Ας το θυμόμαστε την επόμενη φορά που θα έρθει στο στόμα μας εκείνη η φράση.
«Τα ήθελε και τα έπαθε.»
Πριν τελειώσουμε τη φράση,
ας σκεφτούμε τα δικά μας "τα θελε και τα παθε" που "δεν πάθαμε" τελικα...απο "τύχη"....
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου