Soul Spa

Κάθε ζώο που γεννιέται, γεννιέται έτοιμο. Το πουλάκι στο αυγό, όταν σπάσει το τσόφλι, ξέρει ήδη.  Το άλογο που πέφτει στη γη, σε λίγες ώρες στέκεται.  Το ψάρι μέσα από το στο νερό, δεν του μαθαίνει κανείς να κολυμπά.  Ήρθε στον κόσμο με τις οδηγίες μέσα του. Και μετά υπάρχει ο άνθρωπος. Το τελειότερο πλάσμα.  Και έρχεται εδώ χωρίς τίποτα.  Δεν περπατά, δεν μιλά, δεν τρώει μόνο του, δεν επιβιώνει χωρίς κάποιον άλλον.  Αν το αφήσεις μόνο του .. πεθαίνει. Γιατί; Ίσως γιατί ο Δημιουργός ήξερε ακριβώς τι έφτιαχνε. Ήξερε ότι αυτό το πλάσμα δεν χρειάζεται να έρθει έτοιμο, γιατί δεν προορίζεται να ζήσει σαν τα ζώα.  Προορίζεται να γίνει.  Να μορφοποιηθεί.  Να πάρει από τον κόσμο γύρω του,από τα χέρια, τη φωνή, το βλέμμα των ανθρώπων που το αγαπούν, αυτό που κανένα ένστικτο δεν μπορεί να δώσει. Γεννιέται «πρόωρα» επίτηδες.  Για να έχει χρόνο να το γεμίσει κάποιος. Αυτός ο «κάποιος» είμαστε εμείς. Κι εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα που αποφεύγουμε να ...

Κάπου, αυτή τη στιγμή, ένα ζευγάρι χωρίζει. Και η οικονομία αναπνέει. Δεν το λέω με κυνισμό. Το λέω γιατί είναι αλήθεια που κανείς δεν έχει την ευγένεια να πει δυνατά: ο χωρισμός έχει γίνει βιομηχανία. Αθόρυβη, αδιόρατη, και ίσως η πιο κερδοφόρα του αιώνα μας. Η αλυσίδα ξεκινά από την πρώτη κρίση Πριν ακόμη στεγνώσουν τα δάκρυα, η μηχανή έχει ήδη μπει μπρος. Ο δικηγόρος κλείνει ραντεβού. Η διαδικασία του διαζυγίου ξεκινά — διατροφές, επιμέλειες, περιουσίες που μοιράζονται όπως τα χρόνια, στη μέση, με το σπαθί. Το δικαστικό σύστημα, που αλλού κινείται αργά σαν παγετώνας, εδώ βρίσκει ρυθμό. Γιατί ο χωρισμός πληρώνεται. Και πληρώνεται καλά. Αλλά αυτό είναι μόνο η αρχή. Ο πόνος έχει τιμή καταλόγου Βγαίνεις από το δικηγορικό γραφείο και πας σπίτι σε ένα διαμέρισμα που μυρίζει απουσία. Ανοίγεις ένα μπουκάλι. Το πρώτο βράδυ, δύο. Η βιομηχανία του αλκοόλ σε ξέρει. Σε περιμένει. Βάζεις μουσική. Κάποιος έχει γράψει ακριβώς αυτό που νιώθεις — πώς το ήξερε; Γιατί το ήξερε γιατί ο πόνος...

Πολλά ζητάς όταν ζητάς λιγότερη φασαρία; Λιγότερη φαντασία; Λιγότερο άγχος; Λιγότερο δράμα; Λιγότερες ίντριγκες; Λιγότερη κατάκριση; Λιγότερο εμφύλιο; Πολλά ζητάς όταν ζητάς λιγότερα, για να είσαι πλήρης; Μάλλον ναι!! Γιατί τα λιγότερα θέλουν δουλειά.  Θέλουν να αδειάσεις πρώτα.  Και το άδειασμα τρομάζει περισσότερο από το γέμισμα. Γι' αυτό "αρκούμαστε" στα περισσότερα. Είναι πιο εύκολο να έχεις φασαρία παρά ησυχία. Πιο εύκολο να έχεις δράμα παρά παρουσία. Πιο εύκολο να κατακρίνεις παρά να δεις. Τα περισσότερα γεμίζουν το χρόνο. Τα λιγότερα γεμίζουν εσένα.

Υπάρχουν δύο είδη απόντων γονιών. Οι πρώτοι λένε πάντα ναι. Αγοράζουν, εγκρίνουν, χρηματοδοτούν.  Δεν αντιδρούν.  Δεν ρωτούν.  Δεν ορίζουν.  Φοβούνται μην χαλάσουν τη σχέση τους με το παιδί,και έτσι δεν έχουν καμία. Οι δεύτεροι λένε πάντα όχι.  Το "μη" και το "δεν" είναι η γλώσσα τους.  Χωρίς εξήγηση, χωρίς διάλογο, χωρίς ζεστασιά.  Εξουσία χωρίς αγάπη. Και τα δύο σπίτια παράγουν το ίδιο παιδί.  Ένα παιδί χωρίς εσωτερικό κόσμο.  Χωρίς αυτογνωσία.  Χωρίς πυξίδα. Από το πρώτο σπίτι βγαίνουν κορίτσια δεκαεπτά χρονών που έχουν ήδη αλλάξει τα πάντα στο πρόσωπό τους, χείλη, μαλλιά, νύχια, στήθος, αναζητώντας έξω αυτό που δεν βρήκαν μέσα. Ταυτότητα.  Αξία.  Επιβεβαίωση. Από το δεύτερο βγαίνουν αγόρια δεκαεπτά χρονών που φεύγουν από το σπίτι με μαχαίρι στην τσέπη.  Γιατί κανείς δεν τα δίδαξε πώς να χειριστούν αυτό που νιώθουν.  Πώς να μιλήσουν.  Πώς να υποχωρήσουν χωρίς να νιώσουν ταπεινωμένα. Και μετά απορού...

Τις τελευταίες ημέρες, η κοινή γνώμη παρακολουθεί παγωμένη άλλη μια ιστορία αίματος με φόντο το πάρκο του Ασυρμάτου. Ένας 27χρονος νεκρός, ένας 20χρονος στη φυλακή. Το κίνητρο; Η «τιμή» για μια γυναίκα. Σε μια εποχή που η λέξη γυναικοκτονία έχει μπει για τα καλά στο λεξιλόγιό μας –και δικαίως, αφού μετράμε περίπου 20-25 θύματα ετησίως την τελευταία πενταετία– ξεχνάμε συχνά να κοιτάξουμε το κάδρο στην ολότητά του. ​Η Σιωπηλή Πλευρά των Στατιστικών ​Τα νούμερα λένε μια αλήθεια που συχνά αποσιωπάται. Ενώ οι γυναίκες δολοφονούνται επειδή θεωρούνται «κτήση», οι άνδρες πρωταγωνιστούν σε μια άλλη, εξίσου σκοτεινή στατιστική: ​Το 80% των αυτοκτονιών στην Ελλάδα αφορά άνδρες, πολλοί από τους οποίους καταρρέουν υπό το βάρος μιας ερωτικής απογοήτευσης ή της αδυναμίας τους να φανούν «δυνατοί». ​Η πλειοψηφία των θυμάτων βίαιων ανθρωποκτονιών είναι άνδρες, συχνά σε συμπλοκές όπου η επίδειξη ισχύος είναι ο μοναδικός τρόπος επικοινωνίας. ​Η Ρίζα: Μια Ηθική Ανατροφή σε Σύγχυση ​Το ερώτημα π...

Πόσες φορές έχεις ακούσει τη φράση “σου αξίζουν τα καλύτερα”; Άπειρες.  Τη λένε όλοι, εύκολα, όπως λένε “καλημέρα”.  Κι ίσως κάποιες φορές την είπες κι εσύ στον εαυτό σου, έτσι για παρηγοριά.  Μα η αλήθεια είναι πιο σκληρή, και πιο όμορφη μαζί.  Τα “καλύτερα” δεν αξίζουν σε όλους.  Δεν χαρίζονται επειδή τα θέλεις, ούτε έρχονται επειδή τα φαντάστηκες.  Τα καλύτερα πάνε σ’ εκείνους που άντεξαν τα χειρότερα.  Που δεν λύγισαν, που δεν έγιναν πικροί, που κράτησαν το βλέμμα καθαρό και την ψυχή τους ευγενική μέσα στη λάσπη.  Αυτοί που περπάτησαν μέσα απ’ τη φωτιά χωρίς να γίνουν στάχτη, αλλά φως.  Αυτοί, ναι… τους αξίζουν τα καλύτερα.  Γιατί τα κέρδισαν με τον τρόπο που λίγοι αντέχουν:  ...σιωπηλά, αξιοπρεπώς, ανθρώπινα. Δ.Κ