Soul Spa

Υπάρχουν δύο είδη απόντων γονιών. Οι πρώτοι λένε πάντα ναι. Αγοράζουν, εγκρίνουν, χρηματοδοτούν.  Δεν αντιδρούν.  Δεν ρωτούν.  Δεν ορίζουν.  Φοβούνται μην χαλάσουν τη σχέση τους με το παιδί,και έτσι δεν έχουν καμία. Οι δεύτεροι λένε πάντα όχι.  Το "μη" και το "δεν" είναι η γλώσσα τους.  Χωρίς εξήγηση, χωρίς διάλογο, χωρίς ζεστασιά.  Εξουσία χωρίς αγάπη. Και τα δύο σπίτια παράγουν το ίδιο παιδί.  Ένα παιδί χωρίς εσωτερικό κόσμο.  Χωρίς αυτογνωσία.  Χωρίς πυξίδα. Από το πρώτο σπίτι βγαίνουν κορίτσια δεκαεπτά χρονών που έχουν ήδη αλλάξει τα πάντα στο πρόσωπό τους, χείλη, μαλλιά, νύχια, στήθος, αναζητώντας έξω αυτό που δεν βρήκαν μέσα. Ταυτότητα.  Αξία.  Επιβεβαίωση. Από το δεύτερο βγαίνουν αγόρια δεκαεπτά χρονών που φεύγουν από το σπίτι με μαχαίρι στην τσέπη.  Γιατί κανείς δεν τα δίδαξε πώς να χειριστούν αυτό που νιώθουν.  Πώς να μιλήσουν.  Πώς να υποχωρήσουν χωρίς να νιώσουν ταπεινωμένα. Και μετά απορού...

Τις τελευταίες ημέρες, η κοινή γνώμη παρακολουθεί παγωμένη άλλη μια ιστορία αίματος με φόντο το πάρκο του Ασυρμάτου. Ένας 27χρονος νεκρός, ένας 20χρονος στη φυλακή. Το κίνητρο; Η «τιμή» για μια γυναίκα. Σε μια εποχή που η λέξη γυναικοκτονία έχει μπει για τα καλά στο λεξιλόγιό μας –και δικαίως, αφού μετράμε περίπου 20-25 θύματα ετησίως την τελευταία πενταετία– ξεχνάμε συχνά να κοιτάξουμε το κάδρο στην ολότητά του. ​Η Σιωπηλή Πλευρά των Στατιστικών ​Τα νούμερα λένε μια αλήθεια που συχνά αποσιωπάται. Ενώ οι γυναίκες δολοφονούνται επειδή θεωρούνται «κτήση», οι άνδρες πρωταγωνιστούν σε μια άλλη, εξίσου σκοτεινή στατιστική: ​Το 80% των αυτοκτονιών στην Ελλάδα αφορά άνδρες, πολλοί από τους οποίους καταρρέουν υπό το βάρος μιας ερωτικής απογοήτευσης ή της αδυναμίας τους να φανούν «δυνατοί». ​Η πλειοψηφία των θυμάτων βίαιων ανθρωποκτονιών είναι άνδρες, συχνά σε συμπλοκές όπου η επίδειξη ισχύος είναι ο μοναδικός τρόπος επικοινωνίας. ​Η Ρίζα: Μια Ηθική Ανατροφή σε Σύγχυση ​Το ερώτημα π...

Πόσες φορές έχεις ακούσει τη φράση “σου αξίζουν τα καλύτερα”; Άπειρες.  Τη λένε όλοι, εύκολα, όπως λένε “καλημέρα”.  Κι ίσως κάποιες φορές την είπες κι εσύ στον εαυτό σου, έτσι για παρηγοριά.  Μα η αλήθεια είναι πιο σκληρή, και πιο όμορφη μαζί.  Τα “καλύτερα” δεν αξίζουν σε όλους.  Δεν χαρίζονται επειδή τα θέλεις, ούτε έρχονται επειδή τα φαντάστηκες.  Τα καλύτερα πάνε σ’ εκείνους που άντεξαν τα χειρότερα.  Που δεν λύγισαν, που δεν έγιναν πικροί, που κράτησαν το βλέμμα καθαρό και την ψυχή τους ευγενική μέσα στη λάσπη.  Αυτοί που περπάτησαν μέσα απ’ τη φωτιά χωρίς να γίνουν στάχτη, αλλά φως.  Αυτοί, ναι… τους αξίζουν τα καλύτερα.  Γιατί τα κέρδισαν με τον τρόπο που λίγοι αντέχουν:  ...σιωπηλά, αξιοπρεπώς, ανθρώπινα. Δ.Κ

Από τον Ιανουάριο, λέει, απαγορεύονται τα social media για παιδιά κάτω των 15. Σωστο. Αλλά ποια social media; Γιατί κανένα παιδί δεν μπαίνει στο LinkedIn πχ? Γιατί κανένα παιδί δεν χάνεται στο Pinterest? Ξέρεις γιατί; Γιατί εκεί δεν υπάρχει ο μπαμπάς που πλασάρει τους κοιλιακούς του. Δεν υπάρχει η μαμά που αλλάζει φωτογραφία προφίλ μέχρι να μαζέψει χίλια likes. Δεν υπάρχει κουτσομπολιό, μυστικά, συνωμοσίες, σχέσεις που ξεκινούν και σχέσεις που καταστρέφονται με ένα story. Αυτά υπάρχουν αλλού. Και εκεί πάνε τα παιδιά. Γιατί τα έμαθαν από εμάς. Υπήρχε κάποτε μια εικόνα στα αναγνωστικά του Δημοτικού,όταν πηγαίναμε Δημοτικο.. Μια οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι. Ο πατέρας με γραβάτα, γιατί το τραπέζι το σεβόταν. Η γιαγιά δίπλα, γιατί δεν την είχαν πετάξει σε γηροκομείο. Η μητέρα να σερβίρει, και κανείς δεν είχε αρχίσει να τρώει, γιατί πρώτα έρχεται η προσευχή. Ψάρια στο τραπέζι.  Όχι χάμπουργκερ. Αυτή ήταν η εικόνα που έδιναν στα παιδιά να διαβάσουν. Αυτές ήταν οι αξίες που...

«ΤΑ ΗΘΕΛΕ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΑΘΕ» Το διαβασαμε κι αυτο. Δεκαεννιά χρονών. Και η πρώτη αντίδραση πολλών ήταν αυτή: «Τα ήθελε και τα έπαθε.» Δεν ξέρω αν θύμωσα ή λυπήθηκα. Μάλλον και τα δύο. Δεκαεννιά χρονών. Δηλαδή μόλις βγήκε από την εφηβεία, αν βγήκε. Δηλαδή μια ζωή που μόλις είχε αρχίσει να βλέπει τον εαυτό της. Δηλαδή ένα παιδί, ναι, παιδί, που κάπου στην πορεία του βρέθηκε σε μέρη και καταστάσεις που κανείς δεν επιλέγει με ψυχρό μυαλό και ελεύθερη βούληση. Κι εμείς, οι τέλειοι, με τις σωστές επιλογές , απλά λέμε: «Τα ήθελε και τα έπαθε.» Πόσο εύκολα το λέμε αυτό. Σαν να είναι σοφία. Σαν να είναι δικαιοσύνη. Σαν να είναι ηθικό συμπέρασμα για μια ζωή ολόκληρη,μια ζωή που δεν ζήσαμε, δεν ξέρουμε, δεν κουβαλήσαμε. Αλλά για πες,αυτός που κάπνιζε και νόσησε από καρκίνο, τα ήθελε και τα έπαθε; Αυτός που ρίσκαρε για τη δουλειά του και έχασε τα πάντα ,τα ήθελε και τα έπαθε; Αυτός που αγάπησε λάθος, απογοητεύτηκε, έμεινε μόνος, κατέληξε σε ένα γηροκομείο να κοιτάει την οροφή,τα ήθελε και τ...