Δύο σπίτια. Ένα αποτέλεσμα.
Οι πρώτοι λένε πάντα ναι. Αγοράζουν, εγκρίνουν, χρηματοδοτούν.
Δεν αντιδρούν.
Δεν ρωτούν.
Δεν ορίζουν.
Φοβούνται μην χαλάσουν τη σχέση τους με το παιδί,και έτσι δεν έχουν καμία.
Οι δεύτεροι λένε πάντα όχι.
Το "μη" και το "δεν" είναι η γλώσσα τους.
Χωρίς εξήγηση, χωρίς διάλογο, χωρίς ζεστασιά.
Εξουσία χωρίς αγάπη.
Και τα δύο σπίτια παράγουν το ίδιο παιδί.
Ένα παιδί χωρίς εσωτερικό κόσμο.
Χωρίς αυτογνωσία.
Χωρίς πυξίδα.
Από το πρώτο σπίτι βγαίνουν κορίτσια δεκαεπτά χρονών που έχουν ήδη αλλάξει τα πάντα στο πρόσωπό τους, χείλη, μαλλιά, νύχια, στήθος, αναζητώντας έξω αυτό που δεν βρήκαν μέσα. Ταυτότητα.
Αξία.
Επιβεβαίωση.
Από το δεύτερο βγαίνουν αγόρια δεκαεπτά χρονών που φεύγουν από το σπίτι με μαχαίρι στην τσέπη.
Γιατί κανείς δεν τα δίδαξε πώς να χειριστούν αυτό που νιώθουν.
Πώς να μιλήσουν.
Πώς να υποχωρήσουν χωρίς να νιώσουν ταπεινωμένα.
Και μετά απορούμε.
Ψάχνουμε ενόχους παντού, στο σχολείο, στην παρέα, στα social media, στον αλγόριθμο.
Παντού εκτός από το σπίτι. Γιατί εκεί μέσα είμαστε εμείς. Και εκεί δεν θέλουμε να κοιτάξουμε.
Η αγάπη χωρίς όρια δεν είναι αγάπη.
Είναι εγκατάλειψη με άλλο όνομα.
Και τα όρια χωρίς αγάπη δεν είναι ανατροφή.
Είναι φυλακή με ανοιχτή πόρτα ,και το παιδί φεύγει μόλις μπορέσει.
Το παιδί δεν χρειάζεται τέλειους γονείς.
Χρειάζεται παρόντες γονείς. Χρειάζεται κάποιον που να κάθεται απέναντί του και να το κοιτά, όχι στο κινητό, όχι στην οθόνη ,στα μάτια.
Κάποιον που να λέει και ναι και όχι.
Και να εξηγεί και τα δύο.
Κάποιον που να μην φοβάται να είναι γονιός.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου