Η Τραγωδία των «Λάθος Προτύπων»: Πέρα από τις Γυναικοκτονίες

Τις τελευταίες ημέρες, η κοινή γνώμη παρακολουθεί παγωμένη άλλη μια ιστορία αίματος με φόντο το πάρκο του Ασυρμάτου. Ένας 27χρονος νεκρός, ένας 20χρονος στη φυλακή. Το κίνητρο; Η «τιμή» για μια γυναίκα. Σε μια εποχή που η λέξη γυναικοκτονία έχει μπει για τα καλά στο λεξιλόγιό μας –και δικαίως, αφού μετράμε περίπου 20-25 θύματα ετησίως την τελευταία πενταετία– ξεχνάμε συχνά να κοιτάξουμε το κάδρο στην ολότητά του.
​Η Σιωπηλή Πλευρά των Στατιστικών
​Τα νούμερα λένε μια αλήθεια που συχνά αποσιωπάται. Ενώ οι γυναίκες δολοφονούνται επειδή θεωρούνται «κτήση», οι άνδρες πρωταγωνιστούν σε μια άλλη, εξίσου σκοτεινή στατιστική:
​Το 80% των αυτοκτονιών στην Ελλάδα αφορά άνδρες, πολλοί από τους οποίους καταρρέουν υπό το βάρος μιας ερωτικής απογοήτευσης ή της αδυναμίας τους να φανούν «δυνατοί».
​Η πλειοψηφία των θυμάτων βίαιων ανθρωποκτονιών είναι άνδρες, συχνά σε συμπλοκές όπου η επίδειξη ισχύος είναι ο μοναδικός τρόπος επικοινωνίας.
​Η Ρίζα: Μια Ηθική Ανατροφή σε Σύγχυση
​Το ερώτημα που προκύπτει δεν είναι μόνο «γιατί σκοτώνουν οι άνδρες;», αλλά «πώς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας;».
​Ζούμε σε μια κοινωνία που φαίνεται να έχει χάσει την πυξίδα της ηθικής ανατροφής.
​Μεγαλώνουμε αγόρια που δεν διδάσκονται τον αυτοσεβασμό και την ενσυναίσθηση, αλλά τη διεκδίκηση με κάθε κόστος. Αγόρια που θεωρούν τη σύντροφο «τρόπαιο» και την απώλειά της προσωπική ταπείνωση που πρέπει να ξεπλυθεί με αίμα.
​Την ίδια στιγμή, μεγαλώνουμε κορίτσια που συχνά εκλαμβάνουν τη δύναμή τους μόνο μέσα από το πρίσμα της ελκυστικότητας. Πρότυπα που προβάλλουν την «ποθητή γυναίκα» ως το μοναδικό ιδανικό, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο όπου η γυναίκα γίνεται το επίκεντρο μιας τοξικής αντιζηλίας και ο άνδρας ο «μονομάχος» που πρέπει να την κατακτήσει.
​Το Συμπέρασμα
​Όσο συνεχίζουμε να παράγουμε πρότυπα όπου η αξία του ατόμου μετριέται με την κυριαρχία (για τον άνδρα) ή την επιβεβαίωση μέσω της έλξης (για τη γυναίκα), οι στατιστικές δεν θα αλλάξουν. Η λύση δεν βρίσκεται μόνο στις ποινές, αλλά στα σπίτια μας. Στην ανάγκη να επαναφέρουμε τον σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και την προσωπικότητα, πέρα από το φύλο και πέρα από το εγώ μας.

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

"Τα ήθελε και τα έπαθε"

Εικόνα
«ΤΑ ΗΘΕΛΕ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΑΘΕ» Το διαβασαμε κι αυτο. Δεκαεννιά χρονών. Και η πρώτη αντίδραση πολλών ήταν αυτή: «Τα ήθελε και τα έπαθε.» Δεν ξέρω αν θύμωσα ή λυπήθηκα. Μάλλον και τα δύο. Δεκαεννιά χρονών. Δηλαδή μόλις βγήκε από την εφηβεία, αν βγήκε. Δηλαδή μια ζωή που μόλις είχε αρχίσει να βλέπει τον εαυτό της. Δηλαδή ένα παιδί, ναι, παιδί, που κάπου στην πορεία του βρέθηκε σε μέρη και καταστάσεις που κανείς δεν επιλέγει με ψυχρό μυαλό και ελεύθερη βούληση. Κι εμείς, οι τέλειοι, με τις σωστές επιλογές , απλά λέμε: «Τα ήθελε και τα έπαθε.» Πόσο εύκολα το λέμε αυτό. Σαν να είναι σοφία. Σαν να είναι δικαιοσύνη. Σαν να είναι ηθικό συμπέρασμα για μια ζωή ολόκληρη,μια ζωή που δεν ζήσαμε, δεν ξέρουμε, δεν κουβαλήσαμε. Αλλά για πες,αυτός που κάπνιζε και νόσησε από καρκίνο, τα ήθελε και τα έπαθε; Αυτός που ρίσκαρε για τη δουλειά του και έχασε τα πάντα ,τα ήθελε και τα έπαθε; Αυτός που αγάπησε λάθος, απογοητεύτηκε, έμεινε μόνος, κατέληξε σε ένα γηροκομείο να κοιτάει την οροφή,τα ήθελε και τ...
Διαβάστε περισσότερα

Δύο σπίτια. Ένα αποτέλεσμα.

Εικόνα
Υπάρχουν δύο είδη απόντων γονιών. Οι πρώτοι λένε πάντα ναι. Αγοράζουν, εγκρίνουν, χρηματοδοτούν.  Δεν αντιδρούν.  Δεν ρωτούν.  Δεν ορίζουν.  Φοβούνται μην χαλάσουν τη σχέση τους με το παιδί,και έτσι δεν έχουν καμία. Οι δεύτεροι λένε πάντα όχι.  Το "μη" και το "δεν" είναι η γλώσσα τους.  Χωρίς εξήγηση, χωρίς διάλογο, χωρίς ζεστασιά.  Εξουσία χωρίς αγάπη. Και τα δύο σπίτια παράγουν το ίδιο παιδί.  Ένα παιδί χωρίς εσωτερικό κόσμο.  Χωρίς αυτογνωσία.  Χωρίς πυξίδα. Από το πρώτο σπίτι βγαίνουν κορίτσια δεκαεπτά χρονών που έχουν ήδη αλλάξει τα πάντα στο πρόσωπό τους, χείλη, μαλλιά, νύχια, στήθος, αναζητώντας έξω αυτό που δεν βρήκαν μέσα. Ταυτότητα.  Αξία.  Επιβεβαίωση. Από το δεύτερο βγαίνουν αγόρια δεκαεπτά χρονών που φεύγουν από το σπίτι με μαχαίρι στην τσέπη.  Γιατί κανείς δεν τα δίδαξε πώς να χειριστούν αυτό που νιώθουν.  Πώς να μιλήσουν.  Πώς να υποχωρήσουν χωρίς να νιώσουν ταπεινωμένα. Και μετά απορού...
Διαβάστε περισσότερα