Social media "parenting"

Από τον Ιανουάριο, λέει, απαγορεύονται τα social media για παιδιά κάτω των 15.

Σωστο.

Αλλά ποια social media;

Γιατί κανένα παιδί δεν μπαίνει στο LinkedIn πχ?

Γιατί κανένα παιδί δεν χάνεται στο Pinterest?

Ξέρεις γιατί;

Γιατί εκεί δεν υπάρχει ο μπαμπάς που πλασάρει τους κοιλιακούς του.

Δεν υπάρχει η μαμά που αλλάζει φωτογραφία προφίλ μέχρι να μαζέψει χίλια likes.

Δεν υπάρχει κουτσομπολιό, μυστικά, συνωμοσίες, σχέσεις που ξεκινούν και σχέσεις που καταστρέφονται με ένα story.

Αυτά υπάρχουν αλλού.

Και εκεί πάνε τα παιδιά.

Γιατί τα έμαθαν από εμάς.

Υπήρχε κάποτε μια εικόνα στα αναγνωστικά του Δημοτικού,όταν πηγαίναμε Δημοτικο..

Μια οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι.

Ο πατέρας με γραβάτα, γιατί το τραπέζι το σεβόταν.

Η γιαγιά δίπλα, γιατί δεν την είχαν πετάξει σε γηροκομείο.

Η μητέρα να σερβίρει, και κανείς δεν είχε αρχίσει να τρώει, γιατί πρώτα έρχεται η προσευχή.

Ψάρια στο τραπέζι. 

Όχι χάμπουργκερ.

Αυτή ήταν η εικόνα που έδιναν στα παιδιά να διαβάσουν.

Αυτές ήταν οι αξίες που περνούσαν μέσα από τα σχολικά βιβλία.

Τώρα τι εικόνα δίνουμε;

Τραπέζι χωρίς κανείς να κοιτάει ο ένας τον άλλον.

Ο καθένας με την οθόνη του.

Το φαγητό φωτογραφίζεται πριν φαγωθεί.

Η γιαγιά κάπου αλλού.

Η προσευχή ξεχασμένη.

Η μουσική, μην πω...

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί τα παιδιά μας ψάχνουν στην οθόνη αυτό που δεν βρίσκουν στο τραπέζι.

Τα παιδιά δεν εθίζονται στην οθόνη.

Εθίζονται στην ανάγκη να ανήκουν κάπου.

Στην ανάγκη να τους δουν.

Στην ανάγκη να αγαπηθούν.

Και εμείς τους διδάξαμε followers αντί για παρουσία.

Likes αντί για αγκαλιά.

Οθόνη αντί για τραπέζι.

Και τώρα θέλουμε να λύσουμε με νόμο αυτό που χάσαμε από το τραπέζι μας.

Καλή επιτυχία με τον νόμο.

Δ.Κ