Μήπως γεννιόμαστε πρόωρα?

Κάθε ζώο που γεννιέται, γεννιέται έτοιμο.

Το πουλάκι στο αυγό, όταν σπάσει το τσόφλι, ξέρει ήδη. 

Το άλογο που πέφτει στη γη, σε λίγες ώρες στέκεται. 

Το ψάρι μέσα από το

στο νερό, δεν του μαθαίνει κανείς να κολυμπά. 

Ήρθε στον κόσμο με τις οδηγίες μέσα του.

Και μετά υπάρχει ο άνθρωπος.

Το τελειότερο πλάσμα. 

Και έρχεται εδώ χωρίς τίποτα. 

Δεν περπατά, δεν μιλά, δεν τρώει μόνο του, δεν επιβιώνει χωρίς κάποιον άλλον. 

Αν το αφήσεις μόνο του .. πεθαίνει.

Γιατί;

Ίσως γιατί ο Δημιουργός ήξερε ακριβώς τι έφτιαχνε.

Ήξερε ότι αυτό το πλάσμα δεν χρειάζεται να έρθει έτοιμο, γιατί δεν προορίζεται να ζήσει σαν τα ζώα. 

Προορίζεται να γίνει. 

Να μορφοποιηθεί. 

Να πάρει από τον κόσμο γύρω του,από τα χέρια, τη φωνή, το βλέμμα των ανθρώπων που το αγαπούν, αυτό που κανένα ένστικτο δεν μπορεί να δώσει.

Γεννιέται «πρόωρα» επίτηδες. 

Για να έχει χρόνο να το γεμίσει κάποιος.

Αυτός ο «κάποιος» είμαστε εμείς.

Κι εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα που αποφεύγουμε να κοιτάξουμε κατάματα.

Το κάνουμε αυτό;

Όταν κάνει ακαταστασία, τι νιώθουμε πρώτα; 

Ανησυχία για εκείνο, ή εκνευρισμό για εμάς; Όταν το μαλώνουμε, το μαλώνουμε για να μάθει, ή για να σταματήσει να μας κουράζει; 

Όταν του λέμε «μη», λέμε «μη» γιατί θα χτυπήσει, ή γιατί μας διακόπτει;

Η απάντηση δεν είναι πάντα αυτή που θέλουμε να ακούσουμε.

Το παιδί ΠΡΕΠΕΙ να καταστρέφει.

Όχι γιατί είναι κακό. 

Γιατί έτσι καταλαβαίνει τι είναι ο κόσμος. Σπάει για να μάθει τι σπάει. 

Ανακατεύει για να μάθει τι ανακατεύεται. Πέφτει για να μάθει ότι σηκώνεται. 

Κάθε «καταστροφή» είναι ένα πείραμα που κανένα βιβλίο δεν μπορεί να αντικαταστήσει.

Κι εμείς το σταματάμε, και νομίζουμε ότι το προστατεύουμε.

Στην πραγματικότητα, προστατεύουμε την ησυχία μας.

Υπάρχει μια πολύ λεπτή, αλλά τεράστια, διαφορά ανάμεσα στο να μαλώνεις ένα παιδί γιατί θέλεις να γίνει καλύτερο, και στο να το μαλώνεις γιατί σε ενόχλησε.

Το παιδί την καταλαβαίνει αυτή τη διαφορά. 

Δεν την αναλύει. 

Δεν έχει λέξεις γι' αυτή. 

Αλλά την νιώθει στον τόνο της φωνής, στο βλέμμα, στο αν μετά το μάλωμα υπάρχει αγκαλιά ή σιωπή.

Και κτίζει τον εαυτό του πάνω σε αυτό που νιώθει.

Ο Δημιουργός έστειλε ένα πλάσμα ατελές στα χέρια μας. 

Όχι επειδή ξέχασε να το τελειώσει. Επειδή αποφάσισε να το τελειώσουμε εμείς.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη εμπιστοσύνη που μπορεί να δείξει κάποιος σε κάποιον άλλον.

Κι εμείς, πολλές φορές,την ξοδεύουμε κοιτώντας τον εαυτό μας.

Δεν το λέω για να κατηγορήσω κανέναν. 

Το λέω γιατί το αναγνωρίζω. 

Γιατί κι εγώ έχω μαλώσει για τη ζημιά αντί για τη μάθηση. 

Έχω πει «μη» για την ησυχία μου αντί για την ασφάλειά του.

Και η συνειδητοποίηση αυτή δεν είναι ενοχή.

Είναι η αρχή του να γίνεις αυτό που εκείνο χρειάζεται.