Αυτά που Κληρονομούμε Χωρίς να Τα Διαλέξουμε
Μαθαίνουμε από αυτά που βλέπαμε κάθε πρωί στην κουζίνα η στο σαλόνι..
Από τον τόνο που χρησιμοποιούσε η μάνα όταν κάτι δεν της άρεσε.
Από το πώς έφευγε ο πατέρας από το δωμάτιο όταν άρχιζε η συζήτηση.
Από τη σιωπή όταν ο ένας είχε μια δυσκολη μέρα και είπε μια κουβέντα παραπάνω..
Όλα αυτά τα μαθαίναμε.
Χωρίς να ξέρουμε ότι μαθαίνουμε.
Κοίτα μια κοπέλα πώς φέρεται στον πατέρα της.
Θα δεις σεβασμό, τρυφερότητα, ίσως λατρεία.
Και θα πεις "αυτή θα είναι καταπληκτική σύζυγος"
Μη βιαστείς.
Γιατί στον σύζυγό της δεν θα φερθεί όπως φέρεται στον πατέρα της.
Θα φερθεί όπως η μητέρα της φερόταν στον πατέρα της.
Αυτό είναι το πρότυπο που κουβαλά, όχι στη συνείδηση, εκεί βαθύτερα, εκεί που δεν φτάνει η σκέψη εύκολα.
Εκεί που αποθηκεύονται τα πράγματα που δεν τα διάλεξες ποτέ αλλά είναι δικά σου για πάντα.
Το ίδιο ισχύει για τον γιο.
Φέρεται υπέροχα στη μάνα του, υπομονετικός, στοργικός, πάντα εκεί.
Αλλά στη γυναίκα του θα φερθεί όπως ο πατέρας του φερόταν στη μάνα του.
Με τις ίδιες αποστάσεις.
Με την ίδια δυσκολία να πει «σε συγχωρω» και "συγνώμη"...πρώτος.
Και κανείς δεν φταίει.
Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι να το χωνέψεις.
Ούτε η μάνα που έδειξε λάθος τρόπο.
Ούτε ο πατέρας που απουσίαζε ακόμα κι όταν ήταν παρών.
Κι αυτοί κληρονόμησαν.
Κι αυτοί μπήκαν σε ένα σπίτι παιδιά και είδαν πράγματα που τα πήραν μαζί τους χωρίς να τους ρωτήσει κανείς.
Η αλυσίδα δεν αρχίζει από εμάς.
Αλλά μπορεί να σπάσει από εμάς.
Αν το δούμε.
Αν έχουμε την ειλικρίνεια να κοιτάξουμε πίσω και να πούμε, εκεί έμαθα αυτό.
Και δεν το θέλω πια.
Αν ξέραμε πόσο μεγάλη ευθύνη έχουμε απέναντι στα παιδιά μας,όχι για αυτά που τους λέμε, αλλά για αυτά που βλέπουν καθημερινά, ίσως πολλά να ήταν αλλιώς.
Τα παιδιά δεν ακούνε τι τους λέμε για την αγάπη.
Βλέπουν πώς την ζούμε.
Κι αυτό παίρνουν μαζί τους.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου